Zelf kiezen … heel fijn

Verhuizen is een spannende gebeurtenis. Ook voor Nanning Gils, vanaf zijn geboorte zwaar lichamelijk gehandicapt. In december vorig jaar verhuisde Nanning van Amstelrade naar zijn eigen appartement in De Veste in IJburg. “Zalig in mijn eigen huis.”

Tekst: Annemarie Tuerlings, Accolade mei 2007

Vorig jaar januari hoorde Nanning dat hij in De Veste kon gaan wonen. “Ik wilde graag naar IJburg, zeker toen ik hoorde dat ook andere bewoners van mijn bungalow in Amstelrade daareen gingen.”
Glunderend kijkt hij om zich heen. Hij vindt het heel plezierig dat hij nu bezoek in zijn eigen huis kan ontvangen. “En ik ben blij dat ik hier thuis televisie kan kijken en kan telefoneren met mijn broers. Er is geen herrie en ik kan zelf beslissen waar ik naar kijk en wanneer ik bel. Ik kan nu echt zelf bepalen waar ik wil zijn.”
Ontbijten en avondeten doet Nanning wel in de ontmoetingsruimte. Hij houdt ervan om op deze momenten van de dag met andere mensen aan tafel te zitten en de dag te bespreken.

Oefenen
Voorafgaande aan de verhuizing heeft Nanning een aantal cursussen en workshops gedaan. Oefeningen in alleen zijn en het op straat rijden met zijn rolstoel. Dat laatste deed Nanning samen met de ergotherapeut. “Er zijn hier veel meer stoepen die ik op en af moet, dus het was wel goed om dat te oefenen.” Op het programma stond ook een cursus ‘Opkomen voor jezelf’.
Op een gegeven moment was Nanning wel uitgeoefend, hij was klaar voor de verhuizing. Maar toch ook nog wel een beetje angstig.‘Word ik niet eenzaam? Krijg ik wel dezelfde zorg?’ waren vragen die door zijn hoofd spookten. “Maar die angst was er voor niets, de zorg is net zo goed en het is dan wel anders nu, maar eigenlijk veel beter.”

De cliënten hebben, toen ze nog in Amstelrade woonden, ook onderling veel gepraat over de verhuizing en de veranderingen. Ook voor hun familieleden was het een grote verandering. Zij vonden het vaak enger dan de cliënt zelf. Zo ook de broers van Nanning. Daarom werden ook zij nauw betrokken bij het hele traject. “Mijn ene broer zag er een beetje tegenop, mijn andere broer was meteen om toen hij zag waar ik ging wonen.”

Eigen meubels
Bij de voorbereidingen hoorde natuurlijk ook het inrichten: de vloer, de kleuren van de muren, schilderijen, de meubels. Nanning is samen met zijn familie en woonbegeleider Henna Cicilson druk in de weer geweest om alles uit te zoeken. Hij is trots op zijn nieuwe woning: een gezellige woonkamer met genoeg ruimte. Zo kan hij overal goed bij met zijn rolstoel. “Het goede zit hem in het zelf kunnen kiezen. Wat wil ik wel en wat wil ik niet.”

Trots
“Ben ik 75 jaar oud en heb ik mijn eerste huis”, zegt Nanning trots. Maar het was wel even wennen in het begin. Zo heeft hij een keer de alarmbel ingedrukt in plaats van de gewone ‘zorgbel’. “Stonden ze hijgend bij me in de woonkamer. Ik was wel blij, ondanks mijn loos alarm, dat er zo snel iemand was. Het werkt dus.”
Inmiddels is alles bekend. De gewone dingen hebben weer hun plek gevonden. Nanning gaat drie keer per week naar het activiteitencentrum van Amstelrade en elke zondag naar zijn vertrouwde kerk in Amstelveen. “Ik ben trots op waar ik nu sta in het leven,” zegt hij ferm.