Ik woon in ...

Door de artrose heeft ze bijna altijd pijn. Toch houdt ze de moed erin. Met een rokertje, morfine, foto’s, herinneringen en humor. ‘Een dag niet gelachen,’ zegt Mabs Zijlstra, ‘is een dag niet geleefd.’

Jarenlang was Mabs Zijlstra hoofd van de personeelskantine in Sint Jacob. ‘Ik kende iedereen,’ zegt ze. ‘Na de vakantie kon ik nooit wachten om weer te beginnen. Het was een feest om hier te werken. Die tijd is voorbij. Ik zei altijd: “Ik ga nooit naar Sint Jacob, want daar gaan ze allemaal dood.” Nu zit ik er toch.’
Op de vensterbank staat een elektronisch fotolijstje van haar dochter. Deze gunt de kijker elke paar seconden een nieuw kijkje op het leven van mevrouw Zijlstra. Steeds weer vrolijk lachende gezichten. ‘Ja joh, ik heb wat afgelachen in mijn leven, ondanks alle beroerdigheid.’

Mabs Zijlstra ging werken toen ze na haar scheiding niet rond kon komen van de alimentatie. Later kreeg ze een vriend. ‘We gingen met de auto overal naartoe, het was een prachtige tijd. Maar hij bleek een oplichter te zijn. Ik heb daarna nog kansen genoeg gehad hoor, maar het waren nooit vrijgezellen, altijd mannen die vreemd gingen bij het leven. Daar begon ik niet aan, ik wilde anderen niet ongelukkig maken.’
Twee jaar geleden is haar zoon plotseling overleden. ‘Dat is iets waar je nooit overheen komt. Het zorgt ervoor dat ik me niet meer durf te hechten aan mensen. Ik ga elke dag even naar de rookkamer en praat daar met een vast clubje bekenden, maar daar laat ik het bij. Want we zijn allemaal mensen van een dag.’