Ik woon in ...

Het leven van Lia Levering is vol obstakels. Al bewoont ze nu een schitterend appartement waar menigeen jaloers op zou zijn, dat verandert daar niets aan. ‘Elke dag,’ zegt Lia, ‘is een gevecht.’

Lia Levering werd geboren met een open rug. Haar ingewanden zijn onvolgroeid. Begin jaren negentig werd ze geopereerd. Het was erop of eronder. ‘Helaas,’ zegt Lia, ‘is het niet goed gegaan. Daardoor heb ik er steeds meer beperkingen bijgekregen. Ik heb al drie keer een hartinfarct gehad en door de medicijnen die ik gebruik, zijn mijn botten verzwakt, waardoor ik heel makkelijk iets breek.’
Voordat ze op Park de Meer kwam, woonde Lia zelfstandig en kreeg ze thuiszorg. Op een dag is ze gevallen en heeft ze met de heup uit de kom een etmaal op een koude vloer gelegen. Toen was het duidelijk: het ging niet meer.’

‘Aan verzorging ontbreekt het me hier niet,’ vertelt Lia, ‘en ik heb echt een prachtige woonruimte: 124 vierkante meter! Veel mensen zouden hun vingers erbij aflikken. Maar de eenzaamheid, die nekt me. Het is dat mijn buren zo lief zijn me elke dag voor het eten uit te nodigen, anders… Toen ik nog redelijk mobiel was, heb ik het contact met mijn vrienden kunnen behouden. Inmiddels ben ik ze allemaal kwijtgeraakt. Tsja, als je vijf, zes keer per jaar in het ziekenhuis ligt, dan denken mensen op zeker moment: en nu moet het ophouden. Met mijn familie heb ik ook nauwelijks contact, dus dat betekent dat ik haast niemand zie. Daarom zou het heel fijn zijn als er in Park de Meer een soort gezamenlijke ruimte zou komen. Ik ben 43, veel te jong om te verpieteren.’