Ik woon in ....

Om de hoek van het zorgsteunpunt Zoelenkerkstraat woont Dicky Kranenburg. Ze heeft als kind hersenvliesontsteking gehad. Dat heeft geleid tot een chronische ziekte met spasticiteit. Sinds 2005 woont Dicky in de Simonskerkestraat in een mooi appartement op de begane grond.


En Dicky is er wat blij mee! Ze woonde 21 jaar in Amstelrade. Nu geniet ze van haar vrijheid, rust, en vooral van haar privacy. ‘Ik zou hier met mijn man gaan wonen. Ik heb hem bij Amstelrade ontmoet. Hij overleed een jaar voordat we hier zouden gaan wonen. Verschrikkelijk hè.’ 
Dat overlijden ontnam Dicky niet de lust om te verhuizen. Nog steeds wilde ze naar haar eigen huis.
Met alle technische snufjes op haar elektrische rolstoel gaat het ook prima.
Ze heeft een beeldscherm voor zich met plaatjes van deuren openen, thee, telefoon, etc. Met een grote knop op de rolstoel kan ze alles bedienen.
Als bijvoorbeeld de telefoon gaat, neemt Dicky die op, door naar het plaatje
van de telefoon te ‘scrollen’ en dan op de knop te drukken. Ze is er zeer gedreven in.

‘Lezen heb ik nooit geleerd. Ik ben niet naar school geweest. Ik heb het nog wel geprobeerd toen ik twintig was, maar dat lukte niet. Mijn vader heeft me wel klok leren kijken toen ik klein was.’ Op vrijdag gaat Dicky altijd boodschappen doen met een begeleider van het zorgsteunpunt.
‘Naar de supermarkt voor de maaltijden. Of ik nog andere dingen doe? Jazeker! Zaterdag ga ik bijvoorbeeld met een vriendin naar het concert van Frans Bauer. Ik kan haast niet wachten!