Ik woon in ....

Een jongen van de straat, zo noemt hij zichzelf, hij ging altijd overal heen. Over de muur springen kan nu helaas niet meer. Maar er is een avontuurlijk leven om op terug te zien. Lekker in pyjama, op de kamer.

Louis Berkman is onlangs verhuisd naar een grotere kamer. Hij verblijft op de zogenaamde structuurafdeling van De Bogt/Westerbeer. Veel bewoners op deze afdeling hebben extra structuur en begeleiding nodig door bijvoorbeeld een verslaving of psychiatrische achtergrond. De heer Berkman niet. Al is hij de laatste tijd wat slecht ter been, hij redt zich het liefst alleen. ‘Overdag,’ zegt hij, ‘ga ik graag naar het Centraal Station. Dan ga ik op een muurtje zitten en kijk naar de boten. Dat heb ik altijd gedaan. Ik ben praktisch op zee geboren. Ik wilde graag gaan varen. Maar mijn vader, zelf een marineman, stond het niet toe.’

Als 18-jarige werd hij door de Duitsers tewerkgesteld. Een luchtmijn blies het dak van de barak waar hij sliep. Iedereen overleefde het. ‘We hebben een stinkende mazzel gehad,’ zegt de heer Berkman. Niet dat dat altijd zo was. Zo viel hij 11 meter van een dak en moest een jaar lang revalideren. Zijn oudste zoon verdronk op 7-jarige leeftijd. Het huwelijk bleek niet bestand tegen deze klap. De vriendin die hij daarna had, is inmiddels overleden. ‘Of je lacht of huilt, je verandert er niets aan. Maar over belangstelling van de dames heb ik nog steeds niet te klagen. Ze zwaaien allemaal naar me, op de gang. Vertel maar niet dat ik weer een vriendin heb, want o o o.’