Gebroken harten...

woensdag 21 mei 2008 | 1 reactie

Hieronder beschrijf ik drie verschillende gebeurtenissen, waarbij ik uiteindelijk werd verrast. Onderstaande verhalen zijn echt gebeurd!

Hoi iedereen!

Hieronder beschrijf ik drie verschillende gebeurtenissen, waarbij ik uiteindelijk werd verrast. Onderstaande verhalen zijn echt gebeurd!

‘Anna…Ik moet je wat vertellen. Joop, mijn kerel, heeft me verlaten’, zegt Anneke, haar kamergenote in Heliomare.  Anna zet grote ogen op en kijkt haar verbaasd aan. ‘Huh, waarom?’, vraagt ze. ‘Nou eh… Joop vindt dat ik teveel aan mezelf denk en dat ik enorm vaak over mijzelf klaag’, zegt ze daarop. Anna slaat zichzelf voor haar hoofd en geeft hierbij aan dat het een superdomme actie van Joop is. ‘Nou jah, je hebt mij nu als kamergenote en jij en ik gaan ervoor zorgen dat jij je niet rot voelt, okay?’ Met betraande ogen kijkt Anneke Anna aan en zegt ‘We gaaaaan het proberen!’

De weken vliegen voorbij. Anneke is helaas naar een ander revalidatiecentrum gegaan. Anna heeft lekker een vrije morgen en gaat rond half elf ontbijten in de huiskamer. Er komt iemand de huiskamer binnen. ‘Goeiemorgen Sophie, lekker geslapen?’ vraagt Anna als Sophie heel slaperig binnenkomt. Sophie kijkt Anna aan en begint gelijk ontzettend te huilen. ‘Waarom’, roept Sophie. Anna weet waarover ze het heeft want gisteravond heeft haar spetter het met haar uitgemaakt. Ze legt haar hand op de schouder van Sophie. ‘Geen idee’, zegt Anna daarop. Anna geeft een diepe zucht en zegt daarbij: ‘mannuh’ en haar tong hangt meteen buiten boord. ‘Ja, blech. Echt onbegrijpelijk’, zegt Sophie.

Gelukkig is uiteindelijk voor Anna de tijd aangebroken dat ze voor zichzelf kan zorgen. Ze komt in de Albatros wonen. Daar neemt ze veel deel aan activiteiten van het AC. Zo moet ze ook elke woensdag naar Amstelrade. Anna vindt het helemaal geweldig! Twaalf uur is het lunchtijd. Ze gaat dan naar de eetruimte (zitzak). Daar ziet ze allerlei mensen die ook een handicap hebben. Ze ziet daar een man en die zorgt speciaal voor een mevrouw. ‘Hmmm… zal hij de jobcoach van haar zijn’, denkt ze. Enkele weken later zit die mevrouw alleen in de zitzak. Er loopt een werknemer achter haar langs. ‘Heeeey Gerda, waar is je man?’, vraagt ze. ‘Ja, die komt zo’, reageert ze. ‘Die is er al’, horen ze vanuit de deuropening.

Met open mond kijkt Anna naar beiden. Wow, het is haar man! Hij is gewoon echt door dik en dun bij haar gebleven. Dat is nou een lief en zorgzaam type. Hij kent tenminste het woord ‘respect’!

HET IS GEWOON SUPER, ALS JE ALS PARTNER GOED MET DE NIEUWE SITUATIE OM KUNT GAAN! 

 

Reacties

Tirtsa | dinsdag 19 mei 2009 21:07 uur

Wauw! Mooi geschreven Anna!