Eindelijk lekker rommel maken

Dolblij is ze met haar eigen woning, de 24-jarige Minke Klatter. Haar vorige woonsituatie was niet slecht. Maar ze heeft er vaak teveel van zichzelf gegeven, weet ze nu. Op IJburg hoopt ze in alle vrijheid haar bestaan op te bouwen.


Tekst: Yvonne van Osch

'Kijk,' zegt Minke Klatter, rollend op haar huisstoel door de ruime gang. 'De logeerkamer.' Ze zwaait de deur open. 'Een beetje een troep nog, want ik woon hier pas twee weken. Het gastentoilet, mijn eigen badkamer, mijn slaapkamer, het washok. En hier…' ze rolt helemaal terug, 'de huiskamer en keuken.'
Is ze trots? Als je in haar ogen kijkt, weet je dat het antwoord ja moet zijn. Trots en blij.

Haar woning bevindt zich in een van de eerst opgeleverde gebouwen in het nog steeds wat zanderige IJburg. Er wonen mensen met en zonder handicap. Ook het zorgsteunpunt van de Stichting Dienstverlening en Zorg IJburg is er gevestigd. Hier kunnen bewoners terecht als ze iets nodig hebben. En om te eten, als ze dat willen.

Minke eet liever thuis. 'Ik doe zelf boodschappen,' zegt ze. 'Dan ben ik onder de mensen. Afrekenen, inpakken, dat kan ik allemaal zelf. Als iets niet lukt, dan vraag ik het. Soms behandelen mensen me alsof ik gek ben. Wat ik dan doe?' Ze lacht. 'Dan doe ik gewoon mee en laat me lekker helpen. Hebben die mensen ook weer een goed gevoel!'

Somber
Hier stipt Minke ongemerkt een voor haar wat pijnlijk thema aan. Als kind was ze altijd al erg sociaal. 'Te sociaal,' vindt ze achteraf. 'Ik dacht eerst aan alle anderen en daarna pas aan mezelf. En dit is eigenlijk nooit veranderd.'
Op haar dertiende - ze zou naar de Havo gaan - werd ze geschept door een bestelbusje. Ze lag drie maanden in coma en moest jarenlang revalideren, met alle drama's van dien.

Tijdens en na de Mytylschool woonde ze bij haar ouders, daarna in Laag Koningshoef, waar ze ook begeleiding kreeg. 'Ik heb het eigenlijk altijd zo druk gehad met anderen,' zegt Minke, 'dat ik nooit aan mezelf ben toegekomen.'
Minke heeft bij periodes last van somberheid. 'Dan slaap ik slecht en moet ik om de kleinste tegenslagen huilen.' Ze heeft medicijnen om rustiger te worden en gaat binnenkort praten met een therapeut. 'Pas nu, nu ik op mezelf woon en ook omga met mensen zonder handicap,' zegt Minke, 'begin ik te beseffen wat er met me is gebeurd.'

Praat
Drie keer per week gaat Minke naar het activiteitencentrum van Amstelrade in Amstelveen, de rest van de tijd is ze meestal thuis. Ze zit graag achter de computer om te chatten. Elke dag gaat ze wel even naar beneden 'om te laten zien dat ik nog leef.' Sinds enkele maanden heeft ze een vriend. 'Hij zit ook in een rolstoel, maar kan wel autorijden. Als ik erom vraag, staat hij om zeven uur 's ochtends voor de deur.'

Eigenlijk, geeft Minke aan, is het echte leven voor haar nu pas begonnen. Een leven met vreugde en verdriet, maar wel het zelfstandige leven waar ze recht op heeft. 'Wat ik het fijnste vind,' zegt Minke, 'is dat ik mezelf hier niet hoef te verantwoorden. Ik kan doen wat ik wil, zoveel rommel maken als ik wil.' Als ze mensen die plotseling met een handicap te maken krijgen, iets aan mocht raden? 'Hou je niet groter dan je bent. Praat over je gevoel. Loop jezelf niet voorbij.'