De week van …

Mantelzorger mevrouw Schwartz

Veertig jaar zijn mevrouw Schwartz (71) en haar man (83) samen. De voormalig kantoormedewerkster bij ABN Amro en magazijnchef bij dropproducent Venco, hielden erg van reizen: met de hele familie naar de Champions League in Wenen of Rome, kamperen in Europa, naar Tunesië of met de boot het water op. Ze genoten van hun leven. Totdat meneer Schwartz in 2005 agressieve Parkinson krijgt. Met hulp van Osira Thuiszorg en de ondersteunende mantelzorger wonen ze nog steeds in het huis waarin ze al 35 jaar wonen. Een week uit het logboek van mevrouw Schwartz.

Maandag
‘’s Morgens om kwart voor zeven: de wekker. Na een nacht van drie keer eruit om mijn man naar de wc te helpen. Een uur later komt de verzorging om mijn man te wassen. Ik wil dan zelf klaar zijn. ’s Middags komen ze nog een keer voor een toiletronde en ’s avonds om hem naar bed te helpen. Tussendoor help ik hem zelf naar het toilet. Op maandag en donderdag komt de fysiotherapeut om half elf langs.’
‘Mijn man kijkt alleen maar sportprogramma’s. We zijn beide Ajax-fans en hebben een sportabonnement op televisie. Hij luistert graag muziek, is fan van Frans Bauer. Zijn verstand is goed, maar hij praat moeilijk.’
‘Ik kan nauwelijks weg, ook niet om boodschappen te doen. Daarom komen warme maaltijden vaak via Osira. Stiekem denk ik aan morgen, als ik er weer even tussenuit kan; de ondersteunde mantelzorger komt dan, een cadeautje.’

Woensdag
‘Vanochtend kwam de huisarts langs, zoals elke week. In 2005 vroeg hij wat we wilden. Ik zei, zo lang mogelijk thuis blijven wonen, maar laat me niet in de steek. Ik vind het fijn dat we hier wonen, in onze eigen omgeving. Alleen als het echt niet meer kan, gaan we naar een instelling.’
‘Na de huisarts ga ik drie uurtjes weg. De ondersteunende mantelzorger is perfect. Drie keer per week komt ze. Dat is lekker, ik heb het nodig. Even tijd voor mezelf. Vandaag doe ik boodschappen en ga naar de apotheek. Op andere dagen spreek ik af met vriendinnen, ga naar de zonnebank of schoonheidsspecialiste. Een jachtig leven, want ik moet echt op tijd weer terug zijn.’

Vrijdag
’Het is koud, pas als het warmer is gaan we weer met de rolstoel naar buiten. De binnenstad is slecht toegankelijk, we kunnen wel met de metro naar Osdorpplein of Sloterpark. Maar vandaag kan ik er weer even tussen uit. Die vrije uurtjes zijn genieten, want ik ben 24 uur per dag met mijn man bezig. Het vreet soms aan me, ik ben constant bezig en doe alles alleen. Je hebt geen privacy meer, je kunt bij wijze van spreken nooit meer in je blote kont lopen. Eigenlijk gaat er geen dag voorbij zonder mensen over de vloer. Het is een druk, hectisch leven geworden.’